"...การที่ผมไปสร้างยานอวกาศนั่นเอง ทำให้ผมต้องมานั่งคิดว่า  เอ...เราทำอะไร เราสามารถนำยานอวกาศไปไกลแสนไกล  250 ล้านไมล์  ไปถึงดาวอังคาร  แต่มนุษย์ยังไม่สามารถเข้าไปในจิตใจของตัวเอง ซึ่งไม่กี่มิลลิเมตร  ใกล้นิดเดียว อยู่ในตัวของเราตรงนี้ เรายังไปไม่ถึงเลย  แล้วเราพยายามไปไกลแสนไกลเพื่ออะไรครับ..."

    "...ถ้าเผื่อสวรรค์มีจริง ผมไม่ไปสวรรค์หรอก ผมไปนรกดีกว่า เพราะสวรรค์มีแต่คนดี ผมช่วยเขาไม่ได้ เขาดีอยู่แล้ว เราไปช่วยอะไรเขาไม่ได้ แต่คนที่อยู่ในนรก เป็นพวกต้องการความช่วยเหลือ ต้องการความเมตตา ฉะนั้นผมเลยตั้งปณิธานไว้กับตัวเองว่า ผมจะลงนรก ไม่ไปสวรรค์ และบอกกับตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อยว่า ถ้าเกิดนิพพานมีจริง ผมจะไม่เข้านิพพาน ผมจะอยู่อย่างนี้ เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย  ...   เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย...  เพื่อช่วยให้ทุกคนเข้านิพพานก่อน พอทุกคนเข้านิพพานหมดแล้ว เอาละ...ผมถึงยอมเข้านิพพาน..."

จัดทำโดย ครูจิรวัฒน์  จวนทองรักษ์ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์

โรงเรียนตะพานหิน อำเภอตะพานหิน  จังหวัดพิจิตร

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพิจิตร เขต 2